E premte, 03.12.2021, 10:40 AM (GMT)

Kulturë

Poezi nga Vjollca Pasku

E merkure, 29.06.2016, 07:10 PM


Vjollca Tiku Pasku

 

SONET JETE

 

Kush ka ndjerë qysh herët melodinë e vesës së agimit,

që rrëshqet butë mbi harqe petalesh transparent,

ka ndjerë edhe një rapsod të rënë nga gjuha e qiellit,

kur në të varet një ujëvarë që me pika kristali kërcen.

 

Kush ka thithur aroma lulesh mbjellur nga nimfat në tokë,

ka ndjerë lindjen e ëndrrës që me parfum trëndafili ajrin qëndis,

thyerjen e qelq petaleve për të ngritur shpirtin në vallëzim,

dridhmat dhe mornicat e erës në përjetësimin e bukurisë.

 

Kush i ka parë zogjtë me krahë gjigantë prej dallgësh deti,

sfungjerët që kanë mbledhur butësinë e përkëdheljes ujore,

koralet yjorë ku puthen nga buzët e peshqve në gjethe rrymash,

ka ndjerë orët e kaltra në byzylykun e perlave të ditëve verore.

 

Kush ka ndjerë tingujt e një violine të zjarrtë në vetveten e tij,

të zhytur brenda zemrës që çliron hiret e një vullkani në zgjim,

ka ndjerë vakumin e ëmbël të çasteve hyjnore të dashurisë,

që shkrinë fjalët çastit dhe u dorëzohen britmave në amshim.

 

 

FORMULA E BARDHË

 

Te pemët e vjetra në një shtëpi rrënuar nga netët e kohërave,

Ju, grupi i të rinjve mbledhur gërmuq, të ftohur e pa ngjyrë,

fluturoni nën kotësinë e pluhurit të bardhë, të drogave,...

që mbartin sferën e heshtjes në vagonin e vdekjes pa fytyrë.

 

Ju gjalloni në diellin e ëndrrave me pyje pa rrënjë e pa planet,

sy mbyllur stimuloni shpirtin, vini helmetën pa peshë të iluzionit,

vidhni çaste, orë, e rënkoni të dehur nga jeta që mbyt veten e vet,

duke u gjeneruar nga ekzekutimi i arsyes së dhimbjes, e pasionit.

 

Sa mallkime lëshojnë sytë e skuqur të horizonteve tuaj të errët,

kundrejt krimbave, që lindin fshikëza prej pluhuri të bardha,

sa kazma metalike godasin në aortën e organizmit tuaj të mjerë,

kur shikojnë filizat e çarë që mbyllen në rrënjët e selvive të larta.

 

Errësira është pjellë e hijes së çalë të varfërisë mendore,

vezë bosh pa embrion që pushtohet nga flaka e qiririt të shkrirë.

Drita është burim i zërit të krijimit nga inteligjenca njerëzore,

jeta pa sy, zgjedh psalmin e djallit, veshur si engjëll pa gjymtyrë...



(Vota: 0)

Komentoni
Komenti:


Gallery

Pëllumb Gorica: Magjia e bukurive të nëntokës sulovare
Fotaq Andrea: Një vështrim, një lot, një trishtim – o Zot sa pikëllim!
Pëllumb Gorica: Grimca kënaqësie në Liqenin e Komanit
Shkolla Shqipe “Alba Life” festoi 7 Marsin në Bronx
Kozeta Zylo: Manhattani ndizet flakë për Çamërinë Martire nga Rrënjët Shqiptare dhe Diaspora