E shtune, 18.09.2021, 10:45 AM (GMT+1)

Kulturë

Poezi rumune nga Flavia Cosma

E diele, 19.04.2015, 11:33 AM


Flavia Cosma

 

DARURI

 

Eu nu te-am privit nicicând

Cu ochiul absent al prieteniilor de ocazie,

Nu te-am studiat

Ca pe-un păianjen mort

In insectar,

N-am avut timp să mă opresc

La ochii tăi înroşiti de nesomn,

La buzele tale tumefiate

De vicii ascunse.

 

Te-am cuprins orbeşte în braţele mele,

Te-am topit în focuri

Necunoscute mie,

Te-am prefăcut

Şi renăscut în chinuri,

Te-am transformat în înger

Cu mantie-argintie,

Ţi-am dat tot cerul cu stelele şi luna,

Ţi-am dăruit în mod absolut

Tot ceeace nu-ţi era necesar.

 

DHURATA

 

Unë nuk të kam shikuar kurrë

Me syrin mungestar të miqësisë së rastit,

Nuk të kam studiuar

Si një merimangë e vdekur

Në insektar,

S’kam patur kohë të ndalem

Te sytë tu të stërkuqur nga pagjumësia,

Te buzët tua të ënjtura

Nga veset e fshehura.

 

Të kam përfshirë verbërisht në krahët e mi,

Të kam shkrirë në zjarre

Të panjohura për mua,

Të kam shndërruar

Dhe përlindur në mundime,

Të kam transformuar në engjëll

Me manto të argjentë,

Ta kam dhënë krejt qiellin me yjet e hënën,

Të kam dhuruar në mënyrë absolute

Gjithëçka që nuk të nevojitej.

 

DIN MARELE SOMN

 

Portocala celestă

Se rostogoleşte cu zgomot

Pe trepte înalte de stânci.

 

Bărbaţi în pielea goală se irosesc în valuri;

Un copilandru blond le ţine vesel isonul;

Marea îşi scutură brăţările, sânii;

Transparenţa lucrurilor simple

Mă umple de vrajă.

 

Voci tinere îmi admiră veşmântul;

Eu mă ridic din boli surâzând,

E frumos, e tare frumos totul,

 

Vântul şopteste duios, aducând din genune la viaţă,

Suflete sătule de marele somn şi care

Intinzându-se leneş, reiau cu încântare

Dansul trandafiriu cu marea şi cerul.

 

NGA GJUMI I MADH

 

Portokalli qiellor

Rrokulliset me zhurrmë

Mbi shkallët e larta të shkrepave.

 

Burra në lëkurë lakuriqe zhyten në valë;

Një voglush bjond me gëzim ua mban isonin;

Deti i shkund byzylykët, gjinjtë;

Transparenca e gjërave të thjeshta

Më mbush me magji.

 

Zëra të rinj m’i admirojnë teshat ;

Unë zgjohem nga sëmurja duke buzëqeshur,

Sa bukur është, gjithçka duket e hijshme,

 

Era pëshpërit mallëngjishëm dhe vjen nga humnera në jetë,

Shpirtëra të ngopur nga gjumi i madh, të cilët

Duke u shtrirë me përtaci, e rinisin me ngazëllim

Vallen e trëndafiltë me detin dhe qiellin.

 

VARĂ IMPOSIBILĂ

 

Aerul dospit se nămoleşte.

Miroase de parcă oraşul

S-ar fi mutat prin famec,

La malul unui lac.

Pescăruşi înfoiaţi

Adorm pe asfalturi fierbinţi.

Miasmele grele ne transportă brutal

La ţărmurile altor continente;

Revedem în gând lacurile tulburi,

Epidermele brune respirând dorinţe,

Cerurile moi, portocalii, albastre,

Tristeţile adânci, şesurile vaste.

 

Pod peste lume,

Iubirea străină

Mă arde sălbatic

Cu marea-i absenţă.

 

VERË E PAMUNDSHME

 

Ajri i fermentuar baltëzohet.

Kundërmon thuajse qyteti

Qenka zhvendosur përmes magjisë,

Në brigjet e një liqeni.

Dremis mbi asfaltin e nxehtë.

Aromat e rënda na transportojnë brutalisht

Në brigjet e kontinenteve tjera;

I rishohim në mendime liqenjtë e turbullt,

Epidermat me frymëmarrje dëshirash,

Qiejt e butë, të portokalltë, të kaltërt,

Trishtimet e thella, hapësirat e gjera.

 

Urë mbi botë,

Dashuria e huaj

Më djeg egërsisht

Me mungesën e saj të madhe.

 

BRONZUL STATUILOR

 

Sărutat pe gură, bronzul statuilor

Se preface în aur;

Materia inertă deschide ochii larg,

Sufletul respiră zgomotos,

Capcană de fum, dulce adiere,

Aerul ne prinde, voluptuos.

 

Mângâiat pe sâni, bronzul statuilor

Se preface în apă,

Apă verde, binecuvântată,

Invăluind mâinile de alabastru ale iubitului,

Inundând inima lui mare

Ce bate şi bate,

Răscolind oceane,

Alergând cu norii,

Apropiindu-se.

 

BRONZI I STATUJAVE

 

I puthur në gojë, bronzi i statujave

Shndërrohet në ar,

Materja inerte i hap gjerë sytë,

Shpirti frymëmerr zhurmshëm,

Kthetër tymi, puhi e lehtë,

Ajri na kaplon, vrrullshmërisht.

 

I përkëdhelur në gji, bronzi i statujave

Shndërrohet në ujë,

Ujë i blertë, i mirëbekuar,

Duke përshkuar duart prej alabastri të dashnorit,

Duke vërshuar në zemrën e tij të madhe

Që troket e troket,

Duke trazuar oqeane,

Duke rendur me retë,

Duke u afruar.

 

VORBE FĂRĂ TRUP

 

Prin pereţi mai străbat când şi când

Vorbe fără trup, descărnate -

Golite de miez, fantome-cuvânt,

Rătăcesc prin spaţii

Venind şi plecând -

In vise flămânde de noapte.

 

Să-ţi spun acum adio, îngerul meu,

Vremea plecării ne-a ajuns din urmă

Şi acum ne întrece.

Va fi de faţă la primele noastre-ntâlniri,

La primele strângeri de mână,

La primul nostru schimb de priviri.

 

In fraze aspre, şovăind nervoase,

Aşezăm sfârşitul-nainte de-nceput,

In timp ce iubirea, presimţindu-şi destinul,

Amarnic se zbate.

 

FJALË PA TRUP

Nëpër mure depërtojnë herë pas here

Fjalë pa trup, të çmishëruara –

Të çveshura nga mesi, fantoma-fjalë,

Degdisen nëpër hapësira

Duke ardhur e vajtur –

Në ëndrra të uritura për natë.

 

Të të them tani adio, engjëlli im,

Koha e shkuarjes na ka arritur pas

Dhe tani na lë prapa.

Do jetë përballë nesh në takimet e para,

Në shtrëngimet e para të duarve,

Në këmbimin tonë të parë të shikimeve.

 

Me fjali të ashpra, duke ngurruar me shqetsim,

E ulim mbarimin përpara fillimit,

Derisa dashuria, duke e parandjerë destinin,

Me hidhërim përpëlitet.

 

ODIHNĂ

 

Mă ghemuiesc în inima ta

Mă-ncălzesc la flacăra sângelui tău,

Adorm în bătăie surde, monotone,

Hipnotice

Ale tobelor tale

Făurite din piei dulci de căprioare, de cerbi—

Mă lungesc în interiorul unui poem

Pe care mi l-ai scris în nopţi de veghe,

Deşi femeia din visele tale

Are pielea mai albă decât laptele

Şi sânii mai mari decât Zeiţa Abundenţei,

 

Transfigurată de flăcările mari

De sete, depărtări şi neputinţe,

Mă închid de bună voie

Intre filele împrăştiate pe pat

Şi-adorm mângâind cu mâinile arse

Foile de hârtie subţiri, transparent-albastre.

 

Crezând că înţeleg ce-nseamnă fericirea.

 

PREHJE

 

Po lamshërohem në zemrën tënde

Ngrohem nga flaka e gjakut tënd

Dremis në beteja të shurdhëta, monotone

Hipnotike

Të tupanit tënd

Të farkuar nga lëkura e ëmbël e sorkadheve

Shtrihem në brendinë e një poeme

Që ma ke kushtuar në netët pa gjumë

Edhepse femra e ëndrrave tua

Ka lëkurën më të bardhë se sa qumshti

I gjirit më të madh se sa Hyjnesha e Plleshmërisë

 

E transfiguruar nga flakërat e mëdha

Nga etja, largësi e pamundësi

Po mbyllem vullnetarisht

Ndërmjet fletëve të shpërndara në shtrat

Dhe më zë gjumi duke përkëdhelur me duar të zhurritura

Fletët prej letre të hollë, transparent të kaltërta

 

Duke menduar se e kuptoj ç’do me thënë lumturia

 

DACĂ AŞ PUTEA…

 

Dacă aş putea să fiu o stâncă

Aş fi o stâncă.

Dacă aş putea să fiu un vultur

Aş fi un vultur.

Dacă aş putea fi soarele

Aş fi soarele cel mai arzător la amiazi.

Dacă aş putea să fiu o pasăre moale

Aş îngenunchia la picioarele tale

Şi te-aş ruga să ma iei lângă tine.

 

Oh, dar acum de m-aş preface

Nu pot fi decât un balaur ,

Un balaur cu şapte limbi de foc.

 

NËSE DO MUNDJA…

 

Po të kisha mundësi të jem një shkëmb

Do të isha një shkëmb.

Po të kisha mundësi të jem një shqiponjë

Do të isha një shqiponjë.

Po të kisha mundësi të jem një diell

Do të isha dielli më i përflakur në mesditë.

Po të kisha mundësi të jem një zog i butë

Do të gjunjëzohesha te këmbët e tua

Dhe do të të lusja të më marrish pranë.

 

Oh, por tani të shndërrohem

Nuk mund veçse në një bullar,

Një bullar me shtatë gjuhë zjarri.

 

(Shqipëroi: Baki Ymeri)



(Vota: 11 . Mesatare: 5/5)

Komentoni
Komenti:


Gallery

Pëllumb Gorica: Magjia e bukurive të nëntokës sulovare
Fotaq Andrea: Një vështrim, një lot, një trishtim – o Zot sa pikëllim!
Pëllumb Gorica: Grimca kënaqësie në Liqenin e Komanit
Shkolla Shqipe “Alba Life” festoi 7 Marsin në Bronx
Kozeta Zylo: Manhattani ndizet flakë për Çamërinë Martire nga Rrënjët Shqiptare dhe Diaspora