E hene, 18.11.2019, 12:30 PM (GMT)

Editorial » Mehmetaj

Gani Mehmetaj: Lulia në 100-vjetorin e pavarësisë

E marte, 04.12.2012, 07:58 PM


Aventurat e Lulisë

Lulia në 100-vjetorin e pavarësisë

Nga Gani MEHMETAJ

Lulia u dogj flakë nga zjarri kuq e zi. Shtatë ditë e shtatë net s’reshtej se festuari nga Tivari deri në Prevez dhe nga Shkupi deri në Podgoricë, më tregoi ajo, meqë isha në një udhëtim jashtë vendit dhe s’mora pjesë në këto festime patriotike. Festohej gjithandej, ndërsa ajo nuk vendoste dot nga t’ia mbante: në kryeqytetin e shqiptarëve- Shkupin, ku tundej populli nga festimet; apo të rrinte në Prishtinë, ku paralajmëroheshin mbrëmje deri në agim më këngë e valle që s’mbaheshin në mend as në kohën kur u shpall pavarësia e Kosovës. Të nisej magjistrales së sapo çelur dhe të shkrihej me turmën në kryeqytetin e Shqipërisë-Tiranën, i dukej sikur po i braktisë shoqet e saja në Preshevë e Ulqin. Të rrinte dhe të shihte si festonin të tjerët, ishte punë që s’bëhej, ajo s’donte të ishte figurant, përkundrazi, ajo donte të bëhej pjesë e historisë! Ajo s’do të vonohej për mall të dynjasë. Isa  Boletinin e penguan armiqtë, por atë s’do ta pengonte asnjëri.

Gjithë natën se zu gjumi: rrotullohej në shtrat, trurin e saj të trazuar e bombardonin imazhet se si do të dukej hapësira shqiptare ato ditë. I peshonte gjërat, ashtu sikurse dinte vetëm ajo. Dhe prapë e fillonte nga e para, pa vendosur asgjë. Ndërkaq, heroina jonë kuq e zi ishte e njohur për vendime të shpejta e të palëkundura. Sepse, mendonte ajo, po të rrinte në mëdyshje sikurse shoqja e saj Zana nga Prishtina, apo Sidorela nga Tirana, s’do bënte gjë tjetër, pos do të ngrysej e gdhihej duke vajtuar fatin e keq, a vulgun që s’na lënë të qetë. Kështu, s’do të shkelte sërish sikurse Isa Boletini para njëqind vjetësh në kalldrëmin e Shkupit, s’do të kalonte ballëhapur nëpër Sheshin “Ibrahim Rugova” me ndonjë mundësi të lëndonte thembrat në gropat e trotuarit ende të pashtruar të Sheshit të kryeqytetit të dardanëve. Madje s’do të merrte udhë nëpër magjistralen e kombit që ta shijonte peizazhin e mrekullueshëm shqiptar. Do t’ia mbërthente sytë televizorit duke i shikuar të tjerët se si kënaqeshin në gjithë hapësirën shqiptare, e në Diasporë nga Londra në Nju-Jork. Të shikosh në televizor dhe të shikosh më sytë tuaj gjithë ato bukuri nuk ishte e njëjta gjë, përpiqej të më bindte ajo.

Në të gdhirë ajo e vendosi.

“Shkupin nuk e lë pa e shëtitur kryq e tërthorë, sikur edhe bota të përmbysej”, ma pranoi ajo vendimin e prerë. Gati sa s’u shkri nga kënaqësia. S’do t’ia falte vetës për jetë e mot sikur mos të tundej një ditë e një natë në euforinë e përgjithshme. Qau me lot kur i shihte gjithë ata shqiptarë që ishin mbledhur në sallën e madhe dhe dëgjonin këngë e llafe, por që e bënin të ngrihej pezull nga euforia patriotike: u bashkuan gjitha territoret etnike për një mbrëmje, u shpall Shkupi sërish kryeqytet i Shqipërisë, ashtu sikurse ishte para njëqind vjetësh, u bë nami. Qyteti shqiptar atë mbrëmje dhe ditën në vijim frymonte vetëm shqip nëpër të gjitha rrugët e rrugicat, trotuaret e në Sheshin Skënderbeu.

Kurrë si kishte shkuar mendja Lulisë që kishte aq shumë shqiptarë në qytetin buzë Vardarit dhe Kalasë së vjetër ilire. Kurrë nuk kishte menduar që bashkëkombësit e saj deri dje të përgjumur në misticizmin absurd ishin aq të flakët për kombin dhe për bashkimin kombëtar.

“Ata po digjeshin”, me tha pas ca ditësh, “ata ishin më patriotë se gjithë të tjerët”. Ajo turpërohej që i kishte vlerësuar gabim para disa kohësh. Po qe nevoja do t’u kërkonte falje. Vetëm ta mbajnë këtë dashuri për kombin e për flamurin, të mos përziejnë flamuj të tjerë, me tha ajo në mirëbesim. Mirë bënë që dolën nga Tetova provinciale dhe e rikthyen Shkupin, sepse Tetovën s’ua merr askush. Dhe për këtë ishte e sigurt që ata më s’do të lajthisnin. Kombin s’do ta këmbenin më asgjë, as sot, as në mot, filloi ajo të më deklamonte fjali patriotike. Por pastaj me tregoi edhe vërejtjet e shkupjanëve. “Na patet braktis si zogjtë e qyqes”, i tha me mllef sërish Melka, kur Lulisë i shpëtoi habia me patriotizmin kuq e zi të shkupjanëve. “Na latë në mëshirën e qeveritarëve e të beduinëve, thua se ne jemi zorrë qorre dhe s’hyjmë në punë për asgjë”, vazhdonte Melka e lënduar nga harresa jonë. “Mirë që ua kujtuat, sepse na u mbush mendja top se mos keni bërë marrëveshje të fshehtë më sllavët”, vazhdoi ajo, ndërsa Lulia për t’ia ndërprerë mllefin, sepse kishte droje që ajo do ta prishte atmosferën e festës, ia nisi këngës ‘Xhamadani vija, vija”. Mikja e saj shkupjane e harroi mllefin dhe u shkri në festimet me turmën.

Nuk donte të bisedonte për politikanë e politikën, madje as për burrështetasit që morën pjesë në festimet e Shkupit, sepse druante se do ta akuzonin për të tillë apo për të atillë. Sidomos nuk donte të gërricej me tironsen Sodorela që s’linte ke pa e sharë, sepse menjëherë do t’i thoshte “ju kosovarët jeni përcaktuar për një njeri dhe s’ka kush ua heq nga koka”.

Prandaj ajo më foli vetëm për gëzimin e paskajshëm gjatë festimeve në Shkup. Mos u harroftë kjo festë...



(Vota: 3 . Mesatare: 3.5/5)

Komentoni
Komenti:


Gallery

Kozeta Zylo: Manhattani ndizet flakë për Çamërinë Martire nga Rrënjët Shqiptare dhe Diaspora
PËLLUMB GORICA: MURET CIKLOPIKE QË SFIDOJNË SHEKUJT