E enjte, 24.09.2020, 01:42 PM (GMT+1)

Kulturë

Vullnet Mato: Gjenerata jonë e palumtur

E hene, 29.11.2010, 09:32 PM


Vullnet Mato

 

GJENERATA JONË E PALUMTUR

 

Ne ishim një brez

i lindur si përrenj,

për të vaditur thatësirën

e të gjitha moshave.

Por koha na ndali

pa u bërë lumenj,

për të ujitur kënetën

e korit të bretkosave. 

 

Ne lindëm për kurorat

e lavdive të munguara,

por klima na ndali

dhuntitë që në bisqe.

Për të kurorëzuar

lavditë e pamerituara,

na la në hije

rezatime të  fuqishme.

 

Vajzave u thaheshin buzët

për një puthje,

dhe u fishkeshin mollët

në shportëzat e pritjes.

Derisa fanatikët

këmbëkryq pa ngutje,

të ujdisnin me mblesët

çmimet e shitjes.

 

Djemve u përvëlohej

damari i gjakut rinor,

nga zinxhirët e moçëm

të ndrydhjes patriarkale.

Për të shuar

urinë e zjarrit mashkullor,

duke shtrydhur testikujt

me erotik artificiale.

 

Guximtarët duhej

të kopsiteshin gjer në fyt,

me trupin dhe mendjen

peng për “sakrifica”.

Përndryshe rreptësia

e absurditetit utopik,

fajin e ndonjërit 

mund të lante me krisma.

 

Mendimtarët duhej

të merrnin doktrinën,

si vaksinë kundra

ndikimit të huaj si virus. 

Përndryshe shpata e orakullit

mprehej tinëz,

dhe u vringëllonte mbi koka,

për t‘i bërë sus !

 

Në dekadat vrastare

me përgjime dhe ankthe,

nxitej urrejtja mes nesh

dhe gjithë botës së lirë.

Derisa në tela me gjemba

rrethuar na mbajtën,

si Faraoni skllevërit

e piramidës në shkretëtirë.

 

Tani që piramidën tonë

me forma të imituara,

fshesa kohore

nga sytë po na e fshin,

brezi ynë sheh në ekrane

ëndrrat e dështuara.

Gjenerata jonë e palumtur

në ikjen pa kthim...

 

DY BUZË DHE DY SY

 

Më flasin dy buzë,

më vështrojnë dy sy,

me shikimin drejt

në një fotografi.

 

Mimika e ngecur

në letrën e bromurit

Më thotë, u njohëm

në Epokën e Gurit.

 

Pastaj sy më sy

u pamë në Lashtësi,

kur shigjetat pa zë,

na gjuajtën në largësi.

 

Në Mesjetë u puthëm

fshehtas disa herë,

kur shpëtuam nga shpatat,

kokat pa na prerë.

 

Në Kohën e Re dolëm

të uritur nga retë,

dhe bëmë si të çmendur

dashuri të vërtetë.

 

Do flasin ato buzë,

Do vështrojnë ata sy,

edhe kur të tretemi

të dy në përjetësi...



(Vota: 0)

Komentoni
Komenti:


Gallery

Pëllumb Gorica: Magjia e bukurive të nëntokës sulovare
Fotaq Andrea: Një vështrim, një lot, një trishtim – o Zot sa pikëllim!
Pëllumb Gorica: Grimca kënaqësie në Liqenin e Komanit
Shkolla Shqipe “Alba Life” festoi 7 Marsin në Bronx
Kozeta Zylo: Manhattani ndizet flakë për Çamërinë Martire nga Rrënjët Shqiptare dhe Diaspora