E enjte, 13.08.2020, 01:14 PM (GMT+1)

Kulturë » Berisha

Sejdi Berisha: Pesha e hidhërimit dhe lotët e pedagogut...!

E merkure, 28.04.2010, 09:58 PM


E S E

 

Sejdi BERISHA:

 

PESHA E HIDHËRIMIT DHE LOTËT E PEDAGOGUT...!

 

...Lotët e pedagogut më sollën në atë labirintin e rebelimit tim shpirtëror, dhe sikur me qëllim dëshiroja të rrija aty, brenda labirintit për një kohë të gjatë, për t’i pedatur lotët e një intelektualit, ashtu, në mënyrën time! Dhe,... cili është tani mesazhi?!...

 

________________

 

 

Nganjëherë provokon dëshira dhe meraku për “shkarravitur” diçka për afrinë, për mendimin e njëjtë, për unitetin,... për gjitha bashkë. Por, për bërë një shkrim tillë, nevojitet durim e guxim, sepse, gjatë rrugëtimit fjalëve dhe mendjes, zemër e shpirt trokasin shumë gjëra e zëra, ta shkapërderdhin edhe mendimin, edhe dhembjen, edhe lumturinë, edhe historinë. Dhe, sikur tërë këtë ta bëjnë pikë e pesë. Atëherë, ec e mblidhi gjitha për ti harmonizuar ashtu siç duhet, mos lëndohen dhe as kurrsesi ripërtërihen.

Zor për këtë, a?!...

 

1.

Dua besoj se Rruga e Kombit do bëhet rilindja, e cila do jetë madhështi dhe do bëjë mrekulli, e cila do konsolidojë mendjen për afrimin e binarëve për ta lidhur njëri-tjetrin tërësisht, shpirtërisht, mendërisht dhe praktikisht. Por, nganjëherë, sërish therë ai dyshimi dhe mosbesimi për ta dashur e respektuar vetveten, ne! Andaj, vetvetiu përvidhet pyetja: po, si do ti lidhë njerëzit more, kjo rrugë, kur,... sikur me shekuj e kemi larguar njëri-tjetrin?!

Por, sërish kthehet mendja, por formë komenti dhe si kujdes qortimi: sa mirë kjo nisjativë, kjo vepër jona, kjo histori e rrallë, , bile fizikisht na lidhë fortë e fortë, e na bëjë ding e pashkëputur. Mirëpo, edhe për këtë vepër madhore, sa peripeci mendjeje, sa peripeci gëzimi e dyshimi, por, edhe sa pjella hidhërimi, denigrimi e rrënimi do ta kalërojnë njeriun. këtë rast, dua intrigoj mendjen time duke thënë se, sikur kishte gojë e sy kjo rrugë, tash, fillim, çfarë do rrëfente me fuqinë e hidhërimit mbarëvajtjes punëve tona,... E, çfarë do rrëfejë kur do bëhet nuse e kësaj toke?!

Për këtë, me siguri se nuk do mjaftonin libra e fletore, cilat do kapërtheheshin rrjedhat aq interesante njeriut dhe veprimeve tij. Merrje me mend. Edhe këtu, ndoshta do përftojnë mjegullat e smirës, sfidave dhe dyshimeve! Ani,... Me fat Ty dhe njeriut. Kaq, për Ty, moj Rruga e Kombit...!

 

2.

Kënga dhe harresa, pothuaj se janë dy rivalë mbase edhe armiq tradicional. këtë drejtim, sikur nevojitet shfletuar e lexuar projekte tërë me ngritje, rënie e thyerje gjeometrike. Përmes këngës janë lartësuar dhe mbajtur gjallë periudha ndritshme historike, persona e personalitete, cilët edhe këtë formë kanë qëndruar vertikalisht, por edhe kanë ndritur rrjedhat gjitha fushat, si trashëgimi shpirtërore dhe si themel për quar shëndosh jetën përpara, për ta bërë gjithnjë e shumë atë me vlera mirëfillta. Por, këtë aspekt, nganjëherë, krenaria dhe papërgjegjësia krijojnë atë jazin, i cili, trajtë harrese i bartë dhe i tretë gjërat çmueshme. Pra, edhe këngën,... edhe këngëtarin!

E tërë kjo u “histori”, kur një mik imi kërkoi “ndihmë” nga unë për ta luftuar harresën përmes shkrimeve dhe përmes organizimit manifestimeve kulturore, cilat do përkujtoheshin fytyrat e ndritshme cilat u kanë dhënë shpirt dhe kuptim rrjedhave jetës përmes zërit tyre, përmes këngës tyre. këtë rast, mu soll mendja vërdallë e cila ma imponoi kthimin prapa, për ta kujtuar njërin prej këngëtarëve, zëri i cilit dikur e kishte pushtuar mendjen dhe zemrën e popullit. Zëri i cilit kishte depërtuar dhe shpërthyer edhe gjitha barrierat politike armikut. Ishte ky këngëtari H. V. nga Peja, i cili me shokët e vet i kishte shkrirë zemrat vetëm e vetëm shpirti i popullit fisnikërohet edhe përmes këngës.

Ky njeri, këngët e cilit edhe sot e kësaj dite nuk harrohen, por gjithnjë sikur rrinë strukur diku sirtarët e dashamirëve dhe familjarëve tij, dhe presin për tu kujtuar dhe për tiu hequr pluhuri i harresës dhe i kaluarës. Gjithashtu, këngët dhe zëri i tij pret për tu rifreskuar e kaluara e ndritshme edhe e shumë këngëtarëve tjerë, cilët atë botë e themeluan edhe Shoqërinë Kulturo-Artistike “Përparimi”, kishte një emër qëlluar dhe simbolik, prej cilës, pastaj u themeluan dhe u linden edhe shumë shoqëri me shumë vlera artistike.

Si rrjedhojë e kësaj “ndihme” time, pasoi vendimi hedhim një vështrim për kontributin dhe për vlerat e këtij këngëtari me rrallë, duke synuar një manifestim ku do tuboheshin këngëtarë e artistë fushave tjera kulturore, për ti rifreskuar vlerat tona duke përjashtuar harresën, e cila ishte dhe akoma mbetët si kancer tek puna dhe mendja e njeriut nënqiellit tonë. Kujtoj, se me këtë formë, fuqia e mallit, e dhembjes, por edhe e vullnetit dhe e përgjegjësisë, por, gjithnjë edhe e hidhërimit për ta luftuar pluhurin e harresës nëpër periudha historike, gjithnjë duke shikuar përpara, vlerat dhe begatitë e mëdha shpirtërore bëhen beden për ecur mbarë. Për ecur komplet!

Edhe për këtë njeriu mund hidhërohet apo pezmatohet, dhe çfarë tjetër?! Punë e madhe,... dert i thellë...!

 

3.

Kishte muaj tërë nuk isha takuar me mikun tim, me pedagogun dhe krijuesin, i cili, edhe pse moshë prag pensionit, nuk pushon vepruari. Ai, peshën por edhe problemet, arriturat dhe historikun e arsimit lufton ta shndërrojë dokument përjetshëm, libër dhe mesazh për brezat vijnë, gjeneratat e reja ta kuptojnë dhe përjetojnë peshën e rrugëtimit diturisë nëpër etapa e periudha aq karakteristike, aq ndritshme, por, gjithashtu po aq edhe dhembshme dhe rrëqethëse.

them drejtën, u gëzova kur u takova me pedagogun D. M., i cili edhe ai u gëzua dhe shprehu dëshirën pimë kafe bashkë. Veç tjerash, bisedojmë për ditët kishim kaluar shkollën e mesme, komentojmë e komentojmë edhe për demonstratat e vitit 1968, dhe çfarë nuk përkujtomë, bile me shumë mall.

Mirëpo, unë sikur bëhesha i padurueshëm, mu si kohën kur isha shkollar, dhe e pyes për librin e tij “Zilja e thyer”, cilin libër ia kishte kushtuar shkollimit nxënësve Kosovës gjatë periudhës luftës, cilët bashku me tërë popullatën ishin dëbuar nga vendlindja dhe atdheu i tyre.

Me qëllim e pyeta. Sepse, edhe unë krenohesha me punën kishte bërë për organizimin e shkollave për fëmijët kosovar Ulqin e shumë vende tjera vendit fqinj. Pra, krenohesha edhe për librin e tij, i cili është një dokument me peshë për atë periudhë vuajtjeve, ndrydhjeve por edhe shpresës e qëndresës.

Rrëfimi i tij është histori vete. Ky pedagog, i cili ka edhe shpirti poeti dhe piktori, rrëfen kujdesshëm, derisa nuk e pyeta për një gjë cilën nuk e priste. Ishte pyetje e çuditshme, dhe ndoshta edhe e pavend. Megjithatë, duhej kjo pyetje ime dhe përgjigjja e tij.

-A, krenohesh për atë që ke bërë, apo, ndoshta je pishman për këtë punë?!

Sikur ngeli pa frymë. Iu dridhen buzët, kurse lotët e pedagogut ranë filxhanin e kafesë, cilët ia njelmësuan kafenë. rrëfen gjerë e gjatë për shkollat shqipe Ulqin dhe vende tjera Malit Zi. rrëfen për peripecitë e asaj kohe, dhe, çfarë si kujtohet pedagogut atë rrëmujë mendimesh. rrëfen për dhembjen dhe shpresën e fëmijëve. Dhe, sërish e frenon mendimin derisa ta “stabilizojë” dhembjen dhe derisa ti frenojë lotët...

-Askush nuk ma di për këtë punë që kam bërë! –thotë i përmalluar dhe i zemëruar pedagogu.

rrëfen për shumëçka pedagogu, kurse mua doli para Rruga e Kombit, përqafimi, uniteti, dashuria, cilat,... hajt, themi se gjitha i kemi e,... do ti kemi! Lotët e pedagogut sollën atë labirintin e rebelimit tim shpirtëror, dhe sikur me qëllim dëshiroja rrija aty, brenda labirintit për një kohë gjatë, për ti pedatur lotët e një intelektualit, ashtu, mënyrën time! Dhe, cili është tani mesazhi?! Tërë jeta me mesazhe...

Tani, hidhërimi shndërrohet edhe barrë pakuptueshme, “transformohet” pikturë me mesazh historik e me çmim përjetësie...!

 

4.

Interesant. Edhe ligjërimet imagjinatave nganjëherë japin kurajë si përkrahës fortë për shkruar diç ka vlerë, diç gjurmë. Andaj, një mbrëmje vikendi, vend planifikoja për ikur diku pushim, dëshirova, shumë dëshirova ta gjej një hartë e cila bashkon,... na bashkon. Kjo ishte krejt diçka pa lidhje, e pa kuptimtë dhe thuaj se çmenduri. Andaj, assesi tia gjej fijen lëmshit, por ngela gjithnjë zvarrë me këtë mendim. Ndoshta, dikur do ti bie gjurmë edhe këtij pështjellimi imagjinues...!

Ngjit me këtë, mu kujtua një humaniste nga Zvicra, cilën e quanin, Analisa. Ajo, duke shpjeguar për jetën e vet, kishte rrëfyer se si nga një sëmurje panjohur, shumë kohë kishte ngelur e lidhur për shtrat me vetëm dyzetë kilogram trupit saj. Dhe, me një rast, duke medituar shtrat, kishte thënë:

-O, Zot! Nëse më heq ndonjëherë prej këtij shtrati dhe me ngrit në këmbë, tërë jetën do të jam në shërbim të njeriut nevojtar”!

Për fat mirë, ajo kishte ikur nga shtrati, e tash është humaniste me vullnetin dhe besimin e çeliktë.

Dhe, po ashtu, ngjitas edhe me këtë, mu kujtua edhe diçka. Një ditë takohem me përgjegjësen e kulturës qytetit tim. Me shenjë sjelljeje krenarie për pozitën ka, përshëndeti duke thënë:

-Më vjen mirë që të takova. Ka disa ngjarje kulturore për të cilat të kam ftuar, por nuk të kam parë në to. Unë kam respekt të veçantë për ty! –më tha kështu dhe iku për gjatë korridorit për punë të veta. Ndërsa, unë ngela duke e ndrydhur vetveten për mangësitë dhe boshllëkun kulturor, për varfërinë shpirtërore aq të pakuptimtë, për mos koordinimin e rrjedhave kulturore në qytetin tim,... në vendin tim!

Edhe për gjëra tilla mund   hidhërohesh pa lidhje, dhe çfarë tjetër?! Punë e madhe,... dert i thellë. tërë këtë rrëmujë mendimesh, tani kërkoja titullin e këtij shkrimi papërfunduar...!

 

5.

Isha betuar se për hir peshës dhe rëndësisë ka zejtaria, ta botoj për dytën herë librin-monografi “Zejtarët e Pejës”. Ngase, veç peshës kishte kjo vepër, ajo, lexuesve do tu ofrojë edhe dhëna reja gjatë dhe pas luftës Kosovë. Kështu, ky libër, sikurse edhe i pari,  mbetët edhe si dokument me vlera historiografike, por edhe si material provokues për studime edhe thella edhe fusha tjera. Dhe, këtë projekt, pa përkrahjen e askujt e realizova.

MonografiaZejtarët e Pejës”, u libër me katërqind faqe, me treqind fotografi dhe me afro tridhjetë faksimile, me dhëna e dëshmi tjera shumta. Ishte sihariq i mirë, për çfarë u gëzuan por edhe përgëzuan shumë qytetarë, shumë intelektualë anë e kënd Kosovës. Sepse, kjopasqyrëz” e historisë zejtarisë pejane dhe e vet Pejës, e ka peshën dhe dëshminë e rrjedhave historisë, por edhe vlerave shpirtërore dhe kulturore. Kishte edhe atillë e fshihnin smirën e tyre. Mirëpo, kjo nuk bën përshtypje, por bëhet se sikur një numër jo edhe i vogël njerëzish, kurrë nuk e ushqejnë vullnetin e vet për ti dhënë respektin dhe aderimin dhe për përkrahur diçka ka frymë shëndosh krijuese dhe afirmative për gjërat dëshmojnë për qenien dhe madhështinë e njeriut nënqiellit tonë. Dikush, ndoshta do thoshte se këta njerëz nuk e kanë akorduar mirë “çipin” e mendimit pozitiv! Ndoshta është kështu,... ndoshta është ndryshe. Ku ta di!

them drejtën, fuqia e hidhërimit për punë profesionale duket si krismë e madhe dhe trokitje për shkruar edhe disa fjalë. Por, dua them diçka tjetër, është gjë e thjeshtë, shumë e thjeshtë dhe krejt e parëndësishme, sa çuditem edhe vet pse e theksova këtë! Sepse, hidhërohesh, dhe çfarë tjetër?! Punë e madhe,... dert i thellë...!

Por, lëri more gjitha këto. Ideja prekëse bëri përshtypje, ishte  ajo e një qytetari, i cili kishte vendosur qiellin e kaltër ti lëshojë pesë pëllumba bardhë për ta shëtitur botën me mesazhin për ta njohur plotësisht e sinqerisht shtetin ri paqes, demokracisë sinqeritetit dhe lirisë. Ide e mirë, kjo. Mesazhi i pëllumbave...

Hidhërohesh, pret,... dhe çfarë tjetër?! Punë e madhe,... dert i thellë...!  



(Vota: 15 . Mesatare: 5/5)

Komentoni
Komenti:


Gallery

Pëllumb Gorica: Magjia e bukurive të nëntokës sulovare
Fotaq Andrea: Një vështrim, një lot, një trishtim – o Zot sa pikëllim!
Pëllumb Gorica: Grimca kënaqësie në Liqenin e Komanit
Shkolla Shqipe “Alba Life” festoi 7 Marsin në Bronx
Kozeta Zylo: Manhattani ndizet flakë për Çamërinë Martire nga Rrënjët Shqiptare dhe Diaspora