Ndër “Poezitë” që i lexoj me ëndje janë ata të menduara dhe të krijuara me gjuhën e ëmbël shqype. S’e kuptoj dot se pse jam kaq i dhënë pas Shqypes. Në botë egzistojnë edhe gjuhë të tjera, që mund të sajosh bukurinë, por kurrë bukurzanimin e shqypes, që tinglllon aq bukur e ëmbël në dejtë e gjakut, në shpirtin që as e prek e as e shoh, por që e ndjejë në çdo vrimë të shtatit, me aq vrull sikur përpjeston çdo pjesë të horizontit tim; të botës sime me plot ëndërra që disa herë vjellin vrerë.
Sdoqoftë, nëse në jetë nuk ke përjetur ndonjë kënaqësi të qenësishme – poezia i
plotëson të gjitha; të rikujton se çka ke bërë e s’ke bërë; dhe nëse të paplotësuara për atë që ke dëshiruar në jetë, nëpërmjet poezisë që e shtron duket sikur i ke shëruar të gjitha (!) që kohë pas kohe e mbërthen poeteshën.
Më kthyet gjallërinë në jetë!
Shto Komentin tend, por me pare mendohu sepse komentet ofenduese dhe jashte temes nuk publikohen. Faleminderit!: