"Historia ka një dëtyrë dhe një qëllim: të dobishmën dhe të vërtetën dhe poashtu ajo nxjerr mësim nga vetvetja."
Me këto fjalë po ai filloi komentit tim në shkrimin e prof Kadri Manit mbi Shaban Polluzhen dhe bashkëluftëtarët e tij.
Pas leximit të këtij shkrimi, ne lexuesit mësuam se: "NJERËZIT E MËDHENJ JANË PASQYRË E NJERËZIMIT"
Njerëzit e vperave të mëdha kanë një qllim të përbashkët: nuk lejojnë që veprat e mira të njerëzve të vegjël të hudhen poshtë. Ju gjasojnë atyre njerëzve që, dimërit kur bën ftohtë, këta i sjellin drutë e të tjerët nxehen. Iu gjasojnë edhe atyre që e mbjellin pemën e të tjerët hanë.
Po kështu veproi edhe prof Kadri Mani, i cili - si një urtak i vërtetë, na sjelli këtë shkrim sa historik, po aq rrënqethës, por shumë, shumë domethënës, nga se prej tij mësuam shumçka. Të lumtë prof Kadri dhe të falëmnderit.
Kjo ndërlidhet me atë se: historia na mësoi se luftërat duhet gjykuar si prova të rënda për njerëzimin, janë të paparafytyrueshme për të ardhmen; përveq ksaj, na mësoi se disa ishin të dashuruar në drejtësi e liri, nderkaq disa të tjerë në urrejtje.
E drejta ndonjëherë flenë, por nuk vdes kurrë.
Idetë e padrejta luftohen me anën e ideve te drejta, jo me burgje, vrasje e terror.
Vetëm liria i jep gjallëri e kuptim jetës. Atje ku ska liri, shpirti dhe mendja vyshken si bima pa ujë.
Tri gjëra janëtë vështira për njeriun:(1) të shohësh, (2) të dëgjosh dhe (3) të heshtësh.
Trefish është hapi i kohës; (1) ardhmëria vjen ngadalë, (2) e tashmja fluturon si shigjeta, (3) e kaluara mbetet gjithnjë e qetë, por e paharruar.
E shkruara mbetet, fjalët i merr era!
Dhe, në fund, në shenj respekti ndaj profesorit të respektuar Kadri Mani, këtij komenti po ia vëj pikë me këtë mendim:

" I lumi ai popull që mbetët i pavdekshëm, sepse prej gjirit të tij dalin njerëz të mëdhenj."

Suedi, 03 qershor 2008
Mr prof Ismet M. Hasani
e-mail: ekspertih@hotmail.com