Një "Traviatë" ndryshe, ekskluzivisht për Tiranën  solli këngëtarin dhe regjisorin e njohur italian, Massimo Ranieri.  Violeta e Verdit kësaj here erdhi tërësisht ndryshe, moderne, ku rrëfeu historinë...

Eshte nje kenge, te cilen jetegjatesia e pakundershtueshme artistike e ka shpallur pa zyrtarizma burokratike, Himn te muzikes lirike shqiptare. Eshte kenga “Lule bore”...(!) Po te pyesesh, njerez, se cili eshte kompozitori i saj, shume syresh, tkurrin supet per te thene: “Se dime, por ajo eshte e te gjitheve", te tjere te thone se, "eshte nje kenge e popullit...”.

Sa shume vallezohej e kendohej ne Tirane ne ato vite! Kishte shume lokale me orkestra te mira, qe vetem per t'i degjuar shkeputeshim nga Broduej dhe kenaqeshim te mrekulluar mga magjia e tingujve. Mbi te gjitha pelqehej orkestra e "Vollges"("Drini" i sotem) ku spikatnin dy vellezerit Shkoza dhe sidomos kitaristi i njohur Mehdi Prodani, i vellai i kompozitorit te famshem Agim Prodanit bashke me saksofonistin e njohur Sazanin...

Pas viteve ’90 shoqeria shqiptare ne luften e saj kunder komunizmit u mor me shume me “problemet madhore”qe e mbajten aq shume gjate ate sistem ne kembe.Dhe ishte e natyrshme .Te natyrshme ne nje fare mase quajme dhe rruget e mjetet qe ajo zgjodhi, edhe pse shembulli pozitiv i ndonje vendi te Evropes Lindore nuk mungonte per te minimizuar sadopak pasojat, por klasa politike e asaj kohe nuk kishte eksperience, e sic thote ndonje analist, i mungonte nje deshire e tille...

Në festivalin e fundit, pa mohuar vlerat melodioze të këngëve apo të teksteve të qyteteve të tilla si Korça, duam të themi se ky qytet kishte dalë nga instrumentet tradicionale (dhe këtë ka disa vite që e bënë), pra ajo kishte në përbërjen e orkestrinës së saj kitarë elektrike por edhe organo, instrumente që siç e thamë nuk kanë qenë përdorur në gjenezën e këngës qytetare, gjë e cila bie ndesh me traditën. Dhe po të njëjtë gjë mund të themi edhe për Dibrën deri diku edhe për Tiranën...

Gjon Simoni eshte nje nga emrat me te spikatur te kultures muzikore shqiptare, i cili, edhe pse prej shtate vitesh nuk ndodhet me midis nesh, eshte prezent me vepren e tij muzikore, e me aktivitetin e gjere pedagogjiko-shkencor. Ai la nje trashegimi te madhe ne kulturen muzikore shqiptare e arsimin muzikor, e mbi te gjitha, la emrin e tij te mire si qytetar e njeri. Prof. Gjoni u lind ne qytetin e Shkodres, me 8 shkurt 1936, ne nje nga familjet me te medha te komunitetit katolik shkodran, e cila rezatonte jo vetem begati ekonomike, por edhe nje pasuri te madhe intelektuale, qe karakterizohej nga niveli i larte kulturor per kohen...

“Kur vjen behari çel qershia, vajza të bukura faqka paputhura, andej këndej kërkojnë djemtë, duan të lozin -ë, të qeshin-ë! Kështu vjen pranvera në Korçë, me tinguj dhe vargje nëpër sokakë. Të dashuruarit këndojnë nën dritaret e vajzave të zemrës, përtej mesnatës, deri në mëngjes. Por ato nuk i shohin, sepse ata rrinë në errësirë, që të jenë të padukshëm. Koha e serenatave zgjat, derisa një ditë vajza pas perdes bëhet gruaja e djalit me kitarë...

Folklori muzikor përbën një ndër pasuritë më të çmuara të vendit. Në përshkrimet e studjusve të huaj të ardhur në Shqipëri gjatë shekujve XVIII-XIX është arritur përafërsisht në konkluzionin se pasuria kryesore e Shqipërisë është folklori muzikor, por ka edhe krom edhe naftë. Folklori muzikor bën një jetë aktive edhe sot, ndërkohë që gjurmët e lashtësisë së tij janë provuar që prej shekujve XIV-XIII p.e.s. Në objekte të ndryshme arkeologjike – skulptura, basoreliefe, terrakota, etj. – janë përfiguruar qartë vegla popullore, që përdoren deri në ditët tona, valltarë, këngëtarë, kostume karakteristike, etj...