Hysen KËQIKU:

 

 SHTEGËTAR

                        I SHTEGUT TË SHTEGËTIMEVE

 

 

1.

            O lumth

            asnjëherë nuk bëre

            udhëtim të shlirshëm

            prore nëpër përplasje

            me stërkala shkapërderdhur

           

            i mbshtjellë

                  me freskinë

            e mjegullës

                   së strukur

            në perëndim të yjeve

           

 

            nga vrojtimi

            i përditshmërisë

            do të ta fal

            o lumth

            me stërkala loti 

 

                        2.

            Rrugës

            për në kalvar

            tok me ofshamën

            e renkimeve

                    të sofërzbraztëve

            pëshpëritë pareshtur

            për ngarkesën që bartë

            me kërcëllimat e dhëmbëve

            nga acari

                        dimërgjatë

            bart

                        dhe vetëm bart

            rënkimin  e dhembjeve

eunë të kundroj

                        po e di

            domosdonë e dhembjeve

 

 

 

 

3.

            Ti o lumth

udhëtimin mos e ndal

se më nuk do të jesh lumë

            e unë do të ta këndoj

            apokalipsën

            mua më ke bashkëudhëtar

            me rënkime e stërkala

           

            e di

            vetëm ti

            e kupton dhe e flet

            gjuhën time

me përcëllimat

e acarit veror

           

            në ty

            shuajta etjen

            në valëzat

                e pushimeve

            të rrafshta

            të përkëdhela

            dhe tok me ty

            në fushë të bardhë

            derdha stërkala

 

4.

Rënkimet të mbesin

                        prapa meje

                        prapa meje

                        o lumth

                        i rënkimeve të largimit

                       

                        ti nuk lodhesh

                       

                        për këtë po të lus

                        ec

                        dhe mos ke drojë

                        nga mundimet

                                       për në golgotë

                       

                        ti çan brigje

                                       e unë i çalë

                       

nuk mund të të ndjek

                       

                        ti çanë brigje

                                        e unë memec

                        nuk më del përshëndetja

 

                        ti çel rrugë

                                       e unë kërkoj shtegun

                        të të ndjek

 

5.

            Ti o lumth

                       ]çel rrugë

            i lagur fare

                       nga loti yt

           

            ec  deri në cakun

                        e pafundësisë

           

            unë bashkëudhëtari yt

                      t’i dëgjoj

                      rënkimet

                    për idilën

 

                     lumthi

i kujtimeve

                      të bulëzuara

                         pranverave

 

6.

 

            Thatësia

            mos rëntë në ty 

            o lumth

           

            në ty

            Ylberat e njomin ngjyrën

            pas shiut

           

            në ty

            e shuan etjen e dashurisë

            shtegëtari i etur

           

            në ty

            bilbili miklon

            me sqepin

            pendë

            për pentagram

           

            në ty

            dreri me drenushën

            spërkatin

            kurorën

            deri në fund

            të këngës

 

7.

E di dhe të ankoj

            lagesh me lotin tënd

            se nuk mund të kthehesh

            për t’iu shtrirë

          shtratit

                me trupin tënd

            e bëre

            aq të përshtatshëm

            të të mos dëgjohet

            rënkima

                   e ndarjes

            nga rrapët

                   pjekur e djegur

           

            ti o lumth

            ec

            dhe pas

            lë pastërti

           

            bredh

            edhe nëpër bukuri

                    të akullta

           

            me vërshima

            trotuareve pastron

            gjurmë

 

 

8.

            Këndellje

                     fushës

            e sëmurë nga thatësia

           

            ke kokëdhembje

            prandaj

                   në ecje

            trupi të avullon

 

            ec o lumth

            ec pash burimin

            që nuk t’shterron

            ec

            dhe në ecje

            bëhu një

            me degët

            që të ndjekin

           

            futi thellë

            mu në zemër

            le t’i fshijnë

            djersët e largimit

 

                    9.

            T’i dëgjoj

                    pëshpëritjet

                  me dënesje

            nga vaji i djeshëm

            nën hijen e rëndë

                  të zezëresë

 

            ec dhe pastroji

            me kthjelltësinë tënde

           

            mos i harro

                      grafitet ogure

                      të katër esistëve

                       bredharakë

           

            as llavërimat

            as skërmitjet

                           e dhembëve

                           brejtës

            të brejtësve

            që në brerje

            brejtën

           ditët tona

 

10.

            Bëmirës

          i bëmirësive

            ec pash ofshamat

            e baladave

            të ruajtura

        nga thellësia e mbamendjes

            njomi

          me freskinë

          tënde

            ngarendjet pas dritës

            të  humbur kaherë

           

            mos e ndal atë hap

            se m’ndalet ora në dorë

            e rrapave të tretur

                        baladave

            do t’u shuhet

        romanca

            e unë

            o lumth

            mbetem pa pasqyrë

            se shoh dot veten