 |
| Llemadeo |
Llemadeo
I mjeri ti Atdhe i mjeri!
Kombit në kohë zie!
Poemë-Vaje
I mjeri ti o atdhe’ i mjeri’
Për ata fisnikë të mënçur që nuk janë ma mbi Dhe!
I mjeri ti o atdhe’ i mjeri’
Për do udhëheqsa t’korruptuem që në krye po mi ke!
***
Çka të them më parë o kombi im, o gaz e vajë’
E kob’ e zi, që me të vajtue je bamun kaherë e mot,
Nda në shtatqind copa, pre e gri,
Ndër luftra barbare, në çdo epokë!
Ku tja filloj kujes me vajë e gjamë,
Sa edhe malet në zëmër me i dridhë
E le të shëmbet çka asht për tu shëmbë’
Të rrafshohet bota, nëse kombi im nuk asht i lirë!
Ku tja nis fjalës unë sot ma parë,
Kur tash’ drita e shpresës u mek, u fik…!?
Kur prap po hyn kulçedra ndër shqiptar’
E nëpër trojet tona me pjellë’ çdo ditë…!
Çka ishte vallë gjithë njaj entuziazem
Mbas aq shumë vujetje e mundimi?!
Kush e bani njashtu aq t’madhe at’ dasëm…
Të gjoja Lirisë’ kur nuk u ba bashkimi!?
Dekorata për fama nënshkrimesh
E bindje marrveshjesh… kush ndau e po ndanë?!
Shkrime ndër gazeta e libra’ me lavdrime plot
Për atdhetarizëm e patriotizem falls’
Kur coptimi është real, kush vallë po ban?!
Në një kohë kur Mitrovica, Presheva vajtohen me lot
Ndërsa si në 1974-shin’ e njëjta situatë po troket…
E pushtetit paralel’ kur shqiptarët ishin në t’Beogradit parlament’
Me tituj e grada shkencore, doktora e profesora’ me fletë…!
***
Çfarë janë tuj bamun shqiptart e sodit’
Presidenta, kryeministra, ministra’ e çjanë’
Diplomatët’ nën’ të partive kapistra’
Si po janë me shëndet o Zot, a po pinë e hanë?!
Oh’ po atyne mos u ndihmoftë perëndia’
E krahët u thafshin te tanëve krejt!
Se qysh njat ditë që postet i marrin,
shohin ma shumë për kah pasunia…
Për me ba vila t’reja, e me e fry çdo xhep!
***
Kena Luftue…! thanë do kokrrosha…
Dhe menjëherë; „heronjë të gjallë” e thirrën vedin,
E gradat; „gjeneral, komandant“’ ja ngjeshën krahit
Edhe kolltuqet i rrokën’ der me njëri-tjetrin kjen tue u vra
Për poste n’qeveri, për njat’ farë hesapit…!
Ndërsa Toka e përgjakur rënkonte e gjëmonte
Bashkë me ofshamat e nanave’ gjamë-mëdha’
Tuj lypun trupat e humbur, t’kufomave të pa varrosuna,
Të heronjëve të vërtetë’ që për atdhe kan ra!
Nanat shqiptare, gratë e fmitë jetima,
Familjet e heronjëve, shkojshin gjamë tuj ba!
Tuj kërkue drejtësi’ ndër greva e ankime,
Përpara heshtjes politike t’shqiptarve-unmik…
T’shqiptarve pseudo-politikaj, përpara botës pa za!
***
Dhe bota-unmik’ i pau shqiptart karierista;
Se si mbas gjithë atijë gjakut të derdhun‚ fushave e malve rrkajë…
u turrën mbas gradave, titujve, plaçkave e karrikave…
sa dhe Mitrovicën e lanë në ato ditë t’përgjakshme’ nën flakët e sajë.
E lan Mitrovicën dhe Preshevën’ si të ishin shkreti…,
„Trimat…“, që nuk e permëndshin ma emrin e vet askund,
Veç „gjenerala e komandanta me grada“, njeri tjetrin e thirrshin
Në çdo qytet e lagje, në çdo fshat të djegur e të bamun shkrum!
I pau bota mirë shqiptarët se sa janë për vedi,
Sa e nderojnë europën e botën mbarë;
Nëpër ngritje minaresh e shëmbje kishash…,
Nëpër trojet Ilirie, të krishtërimit dymijë vjeçar!
I pau bota mirë, se sa Shqiptarët “din me punue”,
Kur asnjë herë bashkimin’ nuk e kërkoj asnjana palë!
As Shqypnia e vorfën, n’krraba t’komunizmit vjerrë’ e harrue,
Prej të shumtëve pseudointelektual, pseudopolitikan të sajë!
Por as Kosova vetë nuk mujti me i thanë dy fjalë,
Fjalën „Bashkim“ askush nuk deshti me zanë në gojë!
Andrrimtart për kolltuqe qeverinash, të pa aftët në atë lojë,
E shihnin vetën n’andërr; si diplomat me porotofole…
Aeroporteve me bodigard e vetura, tuj ba hije, kah t’vinë e t’shkojnë!
Nuk deshtën me u bashkue’ në një fjalë e mendim
Shqiptarët e përçamun në fena e politika,
Ku njana palë e shan e tjetra e lavdron…
Deri edhe GJERGJ KASTRIOTIN, të cillin e nderon Historia!
***
Thonë se; „shqiptarët janë të bashkuem
E nuk i ndajnë fetë as partinat…!”!
Një rrënë e vjetër tashma’ me bisht…!
Se vetëm përçarjet’ kombin e coptuen
Në kohën kur gjysa fliste shqyp e gjysa turko-arabisht!
Se Arabisht ja çuen Europes dikur njat letër…
Kur atë vendim’ Prizreni’ e pat çue n’ Berlin…
Kur shqiptarët’ disa’ si ma të zgjedhun, kjen bashkue
Kur shumica nënshkruen’ për me ndejtë me osmaninë!
Ndaj Berlini pat shkrue se; „nuk njeh ndonjë komb Shqyptar’
Që e humb gjuhën e vet e don me u quejt’ osmani…!“!
E për ata mbet mbas dore fati ynë kombëtar’
Edhe pse gjurmë’ drejt nesh bante’ e mira Austri!
E në atë kohë’ Serbia ju sul veriut shqiptar
Me njat marveshje tinzare’ me Moske e Athin’
Për me nda në dy pjese, ndërshej vedit ata’
Bash njaty ku rrjedha’ shkon poshtë nëpër Shkumbin!
Qëndruen burrat e motit, Oso Kukt’ në Shkodër e Malci
Qëndruen Lekët e Hotit edhe të Dukagjinit!
Por ligsht u zu Kosova, Shkupi, Manastiri dhe e bukura’ Çameri,
Kur Serbi e Athina, ne emër t’orthodhoksisë ja msyni…!
Dhe i shkyen ato copa’ si në ndonjë gjah’ të vramë!
Shkoj Gruda, Malcia me gjith Hot e Ulqin,
Rane trojet shqiptare deri larg ne Tivar
Ku deti i rrah valët me të lashtin gjëmim!
Ra dhe Manastiri, deri edhe Janina,
Çamria ra nan thëmbër të Greqisë,
Copa’ copa u ba’ e mjera Shqipëria,
Zëmra e ballkanit, në shekujt e historisë.
Sdeshti ma me ditë europa’ për shqiptarët’
Se zemrimi fanatik i feve e kishte idhnue keq
Nuk donte atëherë europa të kish afër islam’
Edhe pse sot faltoret’ bash n’Berlin’ vete po i ndreq!
Ndersa sot, tinzisht do shtete fanatike
Me ka njemije banore’, në kosove po i krijon
Bash njajo tinzarja e botës’ pjesa prapanike
Qe lufte fetare të fshehta nis e organizon!
Kurse’ një Palestine të dytë, ballkanit’
Fanatizmi orthodhoks’ në zëmër po ja krijon
Ku njani-tjetrit’ sytë’ tash kan me ja nxjerrë
Palët’ që padrejtësitë nuk mundet ti durojnë!
***
Ndërsa’ mjerisht’ ma të përçarë se sot
Shqiptarët skanë kënë kurrë në jetë,
Ku tashma është e vështirë me i bashkue
Se pasuritë, partinat, mafjet apo fetë, aq keq i kan gatrrue!
Ndërsa Sllavi dhelprak’ ma fort se kurr u bashkue,
Derisa vlla e ban Grekun në kohë të vështira,
Se ma Rusin… e ka babë e nanë
Se prej atje i vjen fara, raca, origjina!
Kurse shqiptarët tuj ba „politika…“,
Nëpër shumë partina, shoqata e grupe’ ndahen e grinden…
Ndërsa numrojnë kostumet, kollaret’ nëpër intervista…
Dhuratat që kanë marrë prej atyre që u bindën…!
Ngrejnë dolli e ndajnë dekorata pa fund’ ndër përvejtore,
Tuj i thur lavdi njani tjetrit’ pa burrnisht!
Tuj mos pasë kurrfarë krenarie, urtësie e thjeshtësie njerzore,
Por si ta kishin botën të tyre, mburru e mënd’ shit!
Kurse serbi vrastar’ luej harush në Mitrovicë,
Vriti shqiptart, rrihi, dëbojë e djegëjau shtëpiat,
Nën vëzhgimin e forcave aleate’ natyrisht…
Forca të cilat’ diku thellë e ruajnë dashurinë sllave
Ata që për të ligat ndaj shqiptarve, heshtin vazhdimisht!
***
Ashtu shkuan vitet dhe sot vjen „Eulexi“,
Një ligj i ri që Kosoven e copton ma shumë,
Ku nuk bahat ma fjalë për hallin e Preshevës,
Apo të Mitrovicës që pa liri’ po digjën’ shkrum!
Por do mikro-shtete t’vogla’ Serbia,
Si bira n’zëmër’ asht’ Kosovës tuj ja krijue!
Bash njaty ku brinjët ma të holla ajo i ka,
E ku dhimbja kombin e ban me gjimue…!
Sot kur askurrkush nuk mundet me ba’ ma za,
Serbia me politiken e saje dinake e me miqt e fortë,
Do shtete të reja n’kosovë ashtu tuj i çue përpjetë’ si kala!
Jo po thon Katunde janë…!
Ah’ me kjajt edhe gurët e malit asht tuj u ba!
Se bash njaty ku kishën e Deçanit’ serbi marr na e ka,
Po ta çojn Serbia, Moska e Athina’ ma të lartën kullë në botë,
Të orthodhoksisë’ dinakën grataçelë gjigande,
Edhe njaty po ti ban kongreset ma të mëdha…
Orthodhoksia fanatike greko-sllave…
E do rruga’ tash po duhet me u ndërtue prej shqiptarve,
Për kah të shkojnë e të vijnë tuj lodrue…
Pashiqat e millosheviçat’ racistat e terbue!
***
Ndërsa sot’ në këtë shekull të ri,
Po të ndajnë prap ty o Dardani Ilire, o Dardani shqiptare!
Po të ndajnë e stërndajnë edhe pse nuk je e bashkume,
Po të ndajnë nëpër paqën fallso të botës gënjshtare’
Nëpër lirinë mashtruese të çlirimit falls’
Po të coptojnë tuj të nda ndërshej vedi…për fare’
Te tanë grimë e copë’ pa të pyet aspak!
E ti shih andrra o popull’ e duartrokit kot së koti
Disa të pa aftë, bëlbëzana, servila te gjithkujë,
Të cilët’ për ti zatetë’ të pasmet’ në njato karrike
E ulin kryet me drejtim kah lindja…
E ka perëndimi i kthejnë ato… tuj i thanë; Po!’ gjithkujë!
***
Eh’ tashma iku koha e rrokjes së grykhollave,
Kot shpreson atje thellë… diku i strukun patriotizmi,
Se aq shumë u shkërdhye morali’ njerzor…
Prej njatyne belhollave’ ndër ato bordello…
Të cilat n’trojet Ilire’ i krijoj antishqiptarizmi…!
Po’ po! Se i hueji’ ndër trojet që shkon tuj i shkelë me luftë,
Apo në emër’ të gjoja mbrojtjes së të drejtave dhe të lirisë,
Ma spari ai lejon me u ndërtue ndonjë bordello…
Ku me iu çfry fuqitë, forcat’ e ushtrisë…!
E prap me njato metoda dinake,
I hueji’ të rinjtë e vendit i çorodit, i marros’
Të cilët’ edhe pa buk në bark,
Sulen mbas lakuriqësisë së danceve,
Kur shohin shalët e bukura’ tuj u krekos…!
Eh’ për lirinë’ thonë të rinjtë e sodit;
“Luftuen t’parët tanë, e çka fituen?!
Asgja’ përveç vorreve të hupuna e coptimin e kombit’
Edhe pse vuajtën për lirinë’ sa sharruen!
E tash na, me mbetë pa ba qejf,
Pa i shijue gjith kto “ditë e kohë të mira”,
Që i sollën të huejt me forca gjithçfarë!?”!
E kujt ja ka marrë mëndja se do të vijë dita
Që kohën me kalue qefeve’ i riu shqiptar?!
***
Po unë qofsha i gabuar o Zot, me këtë analizë mendimi!
E krejt ndryshe qoftë realiteti në mëndjet e të rinjëve,
Ndërsa i naltë e i pa thyeshëm u rritëtë’ patriotizmi
Dhe deshira për lirinë e plotë e bashkim të njasaj shqiptarie!
E mue këto poema, atëherë’ kurr mos më pafshin dritë,
Por u harrofshin o zot, nëse shqiptart sa ma parë’ i hapin sytë!
Por fort po drue se shumë jan vërbue…
Dhe e kan lanë patriotizmin në njanën anë,
Edhe pse kangë patriotike shkojnë tuj ndigjue
Makinave të shtrenjta’ e diskove-tallava’ botës anë e mbanë!
Spo due me u zgjat o Zot, se ndoshta dikuj i mërzitet
Kjo poema ime me vajet gjithë me dhimbë,
Tash sfundi, kur njajo zi’ po pritet,
Njajo ndamja e re e kombit, që nuk len ma bashkim!
Mund të ndërtohen rruga të mdha, gjigande,
Mund të shëmbën kodra e të çahen male,
Mund të shkojnë njeriu në hanë e në cdo planet,
Por nësë nuk bashkohen trojet shqiptare’
Njerëzit e një gjuhe e të një kulture,
Kjo botë’ për liri e të drejta njerzore’
Nuk ka ma’ pse flet!
Lexo/Shkruaj Komente (2)
Dergoje
Printo
