Remzi Salihu
RRËNJËT
pesha ime shtrihet
në rrënjët e pemës
me fryte të kafshuara nga dielli
në duart e mia
trungu shpërndanë degët
yjet bëjnë dritë ngazëlluese
nëpër rrudha balli
nëpër diskursin e fjalëve
mjegullat lëndojnë
metaforat e thyera në asht
fryti më bie nga dora
shkëlqimi i tërheq hijet
dhe thellë në mua
varen rrënjët e gjakut
MIDISVERA
nën gjuhë
e fsheh verën e shkrumbuar
etja i shuhet nëpër damar
mbi hijen e kujtesës
fotografia ime
kthehet prapa në profil
në gjurmët e monedhës së humbur
lanë djersët e ndryshkur
nëpër shpronësimin e rërës
rrudhoset koha
pluhuri i përndjekur
nga era e papërgjegjshme
bënë çerdhe në flokët e mia
frymëmarrje e vjedhur
nga midisvera thyen gishtat e tharë
midis dhëmbëve hap tunel të mpirë
nga një faktomë e pa paralajmëruar
ULQINI
Një verë të gjatë mbi det një njeri
Rrezit lëkurën e vet të irnosur
I shtiu këmbët në det të kriposur
Dhe zbuloi me grep fisin e tij
Korridoret dhe muret e qytetit
Janë eshtra të arkitekturës së lashtë
Nga kalaja gjuan me sy në det
Dhe zbulon bukurinë e historisë së vet
Njerëzit kur shpërngulen për në Amerikë
Atëherë qyteti dridhet dhe bën tërmet
PLAZHI I VOGËL
Midis paqes së keqe në trup
Gjurmuan varre nëpër rërë
I mbyllën sytë nga era
Dhe mbuluan vdekjen deri në fyt
Në varrin e parë nuk u doli shpirti
Kërkuan varin e dytë
Deri në mbrëmje mbajtën veten të vdekur
Dhe shëruan lëkurën e plazhit të vogël
TË SHTRIRË NË BATANIEN E RËRËS
Ne takohemi në rërën
e derdhur të kërkimit
dhe gjurmëve të humbura në zjarr
në recetë guacash të thyera
fjala merr arratinë dallgëve
Era e azdisur na bart tej vetvetes
bën barrikada mbrojtjesh
nëpër rrudhat e ballit të rreshktë
Dita mplaket nga vapa
dhe thyen brinjët nga rrezet
nën kërpudhat thara të ״ safarit ״
Mbajmë të shtrënguar në vete
lëkurën e verës së vdekur
në thellësinë e lagësht të rërës
dhe pastaj një prekje e papandehur
djeg mishin e plazhit në horizont
Lexo/Shkruaj Komente (1)
Dergoje
Printo
